آیا معماری هنری است منحصر به لایهای باریک و خاص از جامعه، یا مسئلهای فراگیر که مستقیماً با کیفیت زندگی روزمره و منابع ملّی تمامی مردم پیوند خورده است؟ چرا بناهای امروز، با وجود برخورداری از آخرین امکانات رفاهی و تکنولوژیهای مدرن، غالب مخاطبان را دچار احساس خلاء فضایی و بیروحی میکنند و نمیتوانند حسی را که سازههای قدیمی منتقل میکردند برانگیزند؟
در گفتگوی شنیدنی رادیو فرهنگ با مقداد شریف، ابعاد مغفول چالشهای بنیانافکن معماری معاصر ایران را به بحث و چالش میکشند. این نشست صوتی به جای توقف در پوسته و ظاهر بناها، ریشههای ساختاری، فرهنگ زیستی و هویت فضایی را واکاوی میکند.
محورهای گفتوگو:
- مرز میان ساختمانسازی و خلق اثر معماری: تفاوت یک سازه مدرن پُر از امکانات با بنایی که دارای «روح فضا» و کیفیت شاعرانه است چیست؟ آیا ساختمانهای امروزی در آینده هم ارزش احساسی و تاریخی خواهند داشت؟
- مواجهه با الگوهای وارداتی و مینیمالیسم: ورود سبکها و نظریههای مدرن غربی به فضای آکادمیک ایران چه تاثیری بر طراحی فضاهای زیستی داشته است؟ آیا الگوی خلاصه گرایی و مینیمالیسم با روحیه، فرهنگ و سبک زندگی ایرانی همخوانی دارد؟
- زوال توانایی مشاهده بومی: چرا معماری امروز ما بیش از آنکه حاصل نگاه به درون و زمینه چندهزارساله خود باشد، چشم به جایزهها و استانداردهای خارجی دوخته است؟ تجربیات سایر کشورها در بازتعریف معماری بومی چیست؟
- سهم و مسئولیت معماران: صنف معماران چه سهمی در وضعیت فعلی فضاهای شهری دارند و ریشه تاریخی الگوبرداریهای شکلی و تقلید از سبکهای فرنگی به چه دورهای بازمیگردد؟
